Je schrijft een stuk, plempt het op je blog en laat het voor wat het is in de wetenschap dat waarschijnlijk toch niemand het zal lezen. Dat werk je namelijk nog even extra in de hand door vooral níet te linken naar je blog. Na verloop van tijd vergeet je dat je het stukje ooit geplaatst hebt, want zo gaan die dingen (in mijn geval vergeet je ook nog even dat je het blog ooit hebt aangemaakt).
Punt wat ik probeer te maken is; wanneer je iets schrijft, wil je ook dat het gelezen wordt, maar liefst alleen op of rond het moment dat je het gescheven hebt (dagboeken uitgezonderd, die mogen pas worden gelezen – en uitgegeven – worden wanneer je je houten pyjama aan hebt).
Je schrijft iets in een bepaalde gemoedstoestand, een toestand waarin je je waarschijnlijk na verloop van tijd allerminst terug kunt vinden. Wanneer de houdbaarheidsdatum van het stuk verstreken is mag niemand het meer zien, ook al las niemand het om mee te beginnen…
Dan opeens is daar de toevallige voorbijganger. Een nietsvermoedende die een zoekterm inklopt en over je blog struikelt.
Geen man overboord, je was het bestaan ervan toch vergeten? Zolang je er maar niet aan wordt herinnerd.
Wat nu als die voorbijganger wél besluit naar je blog te linken? Wees eerlijk, zélf had je stiekem de ballen niet om door te linken, een ander interesseert dat, geheel terecht, geen ene moer.
Dan opeens is het daar weer, springlevend, maar met een inhoud die inmiddels in je eigen beleving inmiddels morsdood is.
Je bent het stuk allang ontgroeid! Niets dan gemiezer! Dit zou je nu nooit meer uit je vingers krijgen! Zeik wat je wilt, allemaal geroep in de woestijn...
Dus wat doe je? Je kiest voor meest effectieve (lees:laffe) oplossing; Ctrl-A, Shift-Delete. Snel en pijnloos. Opgeruimd staat netjes. Geen onverlaat die hier ooit nog over struikelen zal.
Lichtpuntje in deze treurige actie is dat ik na bijna een jaar de weg naar mijn blog weer heb gevonden.
Dus, wees welkom toevallige voorbijganger! Ik beloof plechtig vanaf heden “volop” te linken en niets meer te deleten, echt, heus, niet gelogen, Bever-eed, hand op mijn hart.
Joost
